۱۳۸۹ بهمن ۱۳, چهارشنبه

صداي برگها(غربت پاييز ) - به ياد فروغ فرخزاد و شعر و خاطره اش

صداي برگها(غربت پاييز ) - به ياد فروغ فرخزاد و شعر و خاطره اش


forougham.blogfa.com



 اسماعیل یوردشاهیان



آن روز ،
              روز اندوه تو بود ،
روز اندوه هزار چشم گشوده به اشك
در كوچه هاي سرد كسالت ،
در كوچه هاي بي واقعه و بي اميد .

وقتي كه تو مي رفتي
وقتي كه تو با ياران
                              ميعاد را به سالهاي دور مي خواندي .
و سفر
          نام عزيمت تو بود .
آن روز
            روز رفتن تو بود

و روز رفتن پرنده ها
                             با آواز غريب خويش .
آن روز كه بايد
                       بايد
                             تو را مي ستوديم
تو را به كلبة خورشيد مي برديم
بي نشان رفتي
                     رفتي
و يارانت  ، اين كودكان تنهايي
 تو را از پشت پرچين ها ديدند
كه چه تنها و غريب مي رفتي .
غربت تو ، در كدامين ديار بود؟ 
و فصل گريستنت ،
                           در كدام روز ؟
اي همدم ،
نگفتي هيچ
چگونه يادها تو را رها كردند
چگونه لحظه هاي سنگين فاجعه ،
                                              شكوفه چشمان تو را نديدند
 چگونه خانة تنهاييمان
                                براي تو كوچك شد
و غربت
             براي تو اميد .

رفتي اي همدم
 و دستانت آن دستان مهربان 
كه با من يار بودند

ديگر كدام روز
                       براي چيدن يك شكوفه
                                                            خواهند شكفت ؟
و چشمانت كه راز رازقي ها داشتند
ديگر كدام روز
مرا از پشت سالها
                         صدا خواهند زد ؟
ديگر چگونه مي توان اميد داشت
 در آن ديار غريب
كسي از آفتاب ، با تو حرفي زند
و از باغچة يك محبت و يك  عشق
گلي  براي گيسوان تو چيند .

باد مي دانست رفتنت را
باد مي دانست.
آن روز كه تو رفتي
باد ،
اين سوگوار ولگرد

زوزه كشان   تنهايي كوچه پيمود
و غربت پاييز
برتمام خانه ها نشست .

ديگر صداي برگ بود .
صداي برگ .
درخت و باغچه
از خواب و غربت حرف مي زدند
و انجماد خون سفيد در رگها
صحبتي بود 
                  از پريشاني يك قوم .
قصه اي بود
                  از سفر يك فصل .

در خانه هاي تنهايي
در خانه هاي غربت و بيماري
آه ، اي همدم

ديگر چگونه مي شد
                              به اميد فردا نشست .
در ديار غربت
وقتي كه سفر ، فصلي بود  از حكايت گريز

ديگر چگونه مي شد
                                 به اميد فردا نشست .
ديگر چگونه مي شد
به جماعتي پيوست
كه دشنه كينه ها را ،
                              بر سينه ها نشانده اند .

آه ، اي همدم
پاييز آمده بود
و غربت پاييز
در كوچه هاي ساكت و سرد
در عصر هاي پريشاني و درد

تنهايي هر خانه را
                          جشن مي گرفت .

رفتي اي همدم
ديگر در اين ديار
بودن ، شكلي ست از نبودن .
وقتي تو در آن ديار دور
گل لبخند را مي چيني ،
اين جا شكوفة هزار اشك مي شكفد .
وقتي در آن ديار
به مردمي مي رسي
لبخند بر لب ،
                     قصه اميد را مي خوانند
اين جا هزاران چهرة عبوس
با رخساري زرد
                      از درد مي گريند .
اين جا فصل ديگريست
در اين ديار غريب
باران سوگي دارد

و تنهايي هر خانه را
هر روز به آواز مي خواند .
ديگر چگونه مي توان
در كوچه هاي سرد و تنهايي
در كوچه هاي غربت و بيماري
به پيرزني تنها گفت :
آرزو هايش را از آمدن بهار
به خواب بسپارد
كه زمستان در راه است .

آه ، پاييز آمده است
و غربت پاييز
صبحگاهان ،     
                   صداي برگها را دارد .

و در اين ديار ،
حكايت تنهايي ست .
ديگر اي همدم

محبت قصه اي بود
                           از ياد ياران دور
اينك روزگار ديگريست .
فصل ،
           فصل اشكهاي سوگواري ست .

ديگر چگونه مي توان
در صف هاي ملموس اشتياق
با چشمهاي تر
به انتظار دوست ماند ،
وقتي كه دوست را به بند خانه مي برند .
ديگر چگونه مي توان صدا زد :
آي ، دوست .

رفته اي  اي همدم
بي تو ، تنها مانده ام
و در آرزوي صدايي از عشق ،
به اميد نشسته ام .

ديگر در من ،
                    من ديگري ست
مني كه از خستگي ديگران مي ميرد .

آه ، صداي برگ مي آيد .
غربت پاييز
كوچه هاي خالي را
به ميهماني خويش فرا مي خواند .
درخت ، سبزي خويش را
در قصه ها مي جويد .
و روز ،  خورشيد مرده اش را
بر دوش مي كشد.
و از هر سو ، صداي برگ مي آيد
صداي برگ .
                   مي شنويد ؟


تهران – ايران
پاييز 1355



اين شعر در پاييز سال 1355  سروده و در مجموعه اي به همين نام براي چاپ آماده شد كه متاسفانه اجازه چاپ نيافت ، در سال 1379 در كتاب ترانه آبي با اندك تغييري  چاپ و منتشر شد.

هیچ نظری موجود نیست:

ارسال یک نظر

توجه:فقط اعضای این وبلاگ می‌توانند نظر خود را ارسال کنند.